Naast zijn technische werkzaamheden voor het vervalsen van documenten, speelde Gerhard Badrian een actieve rol bij gewapende acties. Als geboren Duitser en zijn "Arische"uiterlijk, kon hij in SD uniform acties uitvoeren. De operaties hadden twee doelen: het bemachtigen van blanco documenten en distributiebonnen, en het bevrijden van gevangengenomen medestrijders.
Frits Boverhuis kende de Landsdrukkerij en had het idee om een overval te plegen en de al voorbereide persoonsbewijzen mee te nemen. Hij was een bekende bij enkele mensen in de drukkerij, waardoor hij zelf niet mee kon doen.
In de Weteringschansgevangenis, het huis van bewaring aan het Kleine-Gartmanplantsoen 14 in Amsterdam zaten steeds meer collega´s van Gerrit van der Veen en Gerhard Badrian, te wachten totdat ze geëxecuteerd werden. Ze wilden een overval plegen om ze te bevrijden. Frans Meijer: “Het plan was dat we met een vrachtauto vol zogenaamde gevangenen naar de gevangenis zouden rijden, daar zou een bewaker ons binnen laten.”[i]
Belangrijke vrienden van Gerrit van der Veen zaten in de Weteringschansgevangenis. In januari was er met de Raad van Verzet, een overkoepelende organisatie voor het verzet, nog over vergaderd. ‘Onderneming niet herhalen. Nogmaals: jammer dat een zo goed opgezette operatie door onvoorziene omstandigheden is mislukt.’ Ondanks dit advies van de Raad van Verzet gingen ze het proberen.[i]
Toen het neefje van Gerhard Badrian op zijn onderduikadres werd opgepakt, zette Badrian alles op alles. Met de hulp van de Herta Caan begon een riskante reddingsoperatie om de jongen uit de greep van kamp Westerbork te bevrijden.
Rond Fer Olthoff ontstond de groep Cas, naar zijn schuilnaam Caspar Ummels. De groep hield zich bezig met de verspreiding van het Parool en voorzag 27 stencilposten in Amsterdam van papier, voedsel, inkt, kolen en gaf andere benodigde bijstand.[i]