Frits Boverhuis kende de Landsdrukkerij en kwam met het idee een overval te plegen en de persoonsbewijzen mee te nemen die al klaar waren voor verspreiding. Frits Boverhuis was een bekende voor een aantal mensen in de drukkerij en kon daarom niet meedoen met de actie zelf.
In de Weteringschansgevangenis, het huis van bewaring aan het Kleine-Gartmanplantsoen 14 in Amsterdam zaten steeds meer collega´s van Gerrit van der Veen en Gerhard Badrian, te wachten totdat ze geëxecuteerd werden. Ze wilden een overval plegen om ze te bevrijden. Frans Meijer: “Het plan was dat we met een vrachtauto vol zogenaamde gevangenen naar de gevangenis zouden rijden, daar zou een bewaker ons binnen laten.”[i]
Eind 1943 trokken de nazi's het net rond de illegaliteit strakker aan met de invoering van de Tweede Distributiestamkaart. Het was een administratieve valstrik: iedereen moest zich persoonlijk melden bij de gemeente met hun persoonsbewijs en oproepkaart. Alleen wie een officieel controlezegel op zijn persoonsbewijs kreeg geplakt, kon nog aan voedselbonnen komen. Voor duizenden onderduikers en verzetsmensen met valse papieren was dit een groot probleem.
Belangrijke vrienden van Gerrit van der Veen zaten in de Weteringschansgevangenis. In januari was er met de Raad van Verzet, een overkoepelende organisatie voor het verzet, nog over vergaderd. ‘Onderneming niet herhalen. Nogmaals: jammer dat een zo goed opgezette operatie door onvoorziene omstandigheden is mislukt.’ Ondanks dit advies van de Raad van Verzet gingen ze het proberen.[i]
Toen het neefje van Gerhard Badrian op zijn onderduikadres werd opgepakt, zette Badrian alles op alles. Met de hulp van de Herta Caan begon een riskante reddingsoperatie om de jongen uit de greep van kamp Westerbork te bevrijden.
Rond Fer Olthoff ontstond de groep Cas, naar zijn schuilnaam Caspar Ummels. De groep hield zich bezig met de verspreiding van het Parool en voorzag 27 stencilposten in Amsterdam van papier, voedsel, inkt, kolen en gaf andere benodigde bijstand.[i]